رفیق جانم 

جاده را یادت هست 

چه بی تابانه در هوایی که نفس گیر بود 

و آسمانش سرخ 

رو به مقصد کش می آمد؟ 

هنگامه جدایی 

تلخ بود به سان‌‌ اسماعیلی 

که به قربانگاه می رفت

بی آنکه در قربانگاه 

برایش معجزی آید

روح ماند و تن رفت 

وطن ماند و دل کند 

سکوتی در آمیخت به بغض

دل ما و دوستان دیگر شکست 

.

.